X
تبلیغات
زنان موفق - زندگینامه زنان بزرگ دنیا

زنان موفق

برای رسیدن به رنگین کمون باید بارون رو تحمل کنی

النور روزولت

النور روزولت با پشت سر گذاشتن موقعیت ممتاز و مرفه خود، حمایت خستگی ناپذیراز مردم محروم ایالات متحده را در پیش گرفت. او بعد از مرگ همسرش پرزیدنت، فرانکلین دی روزولت،  ریاست کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل را بعهده گرفت.

النور روزولت در طول زندگی خود نقش ها و وظایف زیادی را به عهده داشت اما به قضاوت خودش، کار در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل را ، از همه مهمتر می داند.

روزولت در سال 1884 در نیویورک و در خانواده ای برجسته که خدمات اجتماعی را قدر می نهاد، متولد شد. او والدین خود را قبل از رسیدن به 10 سالگی از دست داد و توسط اقوامش پرورش یافت.

او که زندگی جامعه را خفقان آور می دانست، در یک مرکز خدماتی واقع در منهتن شهر نیویورک، به تدریس نرمش سوئدی و رقص های فانتزی پرداخت. این مرکز خدماتی شکل نوینی از اصلاحات اجتماعی بود، به این صورت که افرادی که خدمتگزار طبقات محروم شهری بودند، در میان آنان زندگی کرده و مستقیما ً با آنان کار می کردند. او با یکی از اقوام دور خود به نام فرانکلین دلانو روزولت، که در جهان سیاست ستاره ای در حال طلوع بود، در سال 1905 ازدواج کرد. ثمرۀ این ازدواج شش فرزند بود.

النور روزولت با از سرگرفتن خدمات داوطلبانه بعد از جنگ جهانی اول، به دیدن از سربازان مجروح  پرداخت و در غذاخوری صلیب سرخ مشغول به کار شد. او بعدا ً اظهار داشت، احساس این که مثمر ثمر واقع می شدم، برایم بزرگترین شادمانی بود.

در سال 1920، فرانکلین مبتلا به فلج اطفال و محکوم به سپری کردن زندگی خود در صندلی چرخدار شد، و برای مدتی به نظر می رسید که این واقعه پایان فعالیت های سیاسی او باشد. النور میان علاقۀ وافرش به کار داوطلبانه و کمک به شوهرش در حفظ کارایی سیاسی خود گیر افتاده بود. او برای اتحادیۀ کارگران زن و جامعۀ ملی مصرف کنندگان کار و سخنرانی می کرد. او که در ادارۀ امور قانونگذاری انجمن رأی دهندگان زن مشغول به کار بود، مرتبا ً گزارش امور کنگره را مطالعه می کرد. اما پرستاری شوهرش تا بازیافتن سلامتی را هم به عهده داشت. فرانکلین روزولت با کسب مقام فرمانداری ایالت نیویورک که در آن زمان با اهمیت ترین و پرجمعیت ترین ایالت کشور بود، کار سیاسی را از سر گرفت. و سپس در سال 1932، در گراماگرم رکود اقتصادی بزرگ، فرانکلین روزولت به ریاست جمهوری ایالات متحده  انتخاب شد.

در قانون اساسی ایالات متحده، نقشی برای همسر رییس جمهور و بانوی اول کشور پیش بینی نشده است. برخی از همسران رؤسای جمهور به ایفای نقشی تشریفاتی اکتفا  می کردند. اما النور روزولت نقشی به عنوان مشاور سیاسی طرف اعتماد برای خود تراشید. او حامی حقوق زنان، نیازمندان، و گروه های اقلیت بود. او با سفر در کشور و گزارش یافته های خود، مخصوصا ً در رابطه با تبعیض نژادی که در جنوب کشور جریان داشت، تبدیل به چشم و گوش فرانکلین شده بود. او غالبا ً بر اساس مشاهدات خود،  به شدت در اتخاذ خط مشی رییس جمهور اعمال نفوذ می کرد. دوریس کرنز گودوین، کارشناس تاریخ مربوط به رؤسای جمهور دربارۀ النور روزولت می نویسد، او با آوردن آمار و ارقام در اثبات گفته های خود، مانع استراحت همسرش می شد، سر میز شام او را سئوال پیچ می کرد، و شب دیروقت او را مجبور به خواندن یادداشت هایش می کرد. و روش او مؤثر واقع می شد. فرانکلین روزولت با امضای یک رشته احکام اجرایی، از اِعمال تبعیض نژادی در اداره  پروژه های مر بوط به کمک های اقتصادی ممانعت به عمل آورد.

در طی جنگ جهانی دوم النور روزولت برای تقویت روحیۀ نظامیان آمریکایی و حفظ رابطۀ نزدیک با متفقین، از انگلستان و  پاسیفیک جنوبی دیدن کرد. او بعد از مرگ همسرش در آوریل 1945، کاخ سفید را ترک کرد اما به فعالیت های خود ادامه داد. بعدا ً، رییس جمهور تازه، هری س. ترومن، او را "بانوی اول جهان" خواند و به عنوان نمایندۀ آمریکا در سازمان ملل منصوب نمود.

روزولت ریاست کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل را به عهده داشت و از جمله وظایف این کمیسیون، ارائۀ پیشنهادات، سفارشات و گزارش هایی  مربوط به  اعلام آزادی های مدنی، وضعیت زنان، آزادی اطلاعات، جلوگیری از تبعیض نژادی و حمایت از اقلیت ها بود. اولین و مهمترین دستور کار این کمیسیون تدوین اعلامیۀ بین المللی حقوق بشر بود.

تهیۀ این اعلامیه کار آسانی نبود. آمیختن بحث های فلسفی به فرایند های سیاسی، در یک صحنۀ بین المللی کار خطرناکی بود – همه مایل بودند بی طرفی این سند بین المللی حفظ شود و در عین حال دیدگاه آن ها نیز در ارتباط با حقوق بشر لحاظ گردد. اما روزولت شخصیتی بی باک داشت. او می گفت، تاریخ را ما می سازیم. عاقلانه تر است که امید داشته باشیم تا این که نداشته باشیم، تلاش کنیم، تا این که تلاش نکنیم. شخصی که اعتقاد به امکان تحقق کاری را ندارد، کاری نیز از پیش نمی برد.

سیل نامه های مردم سراسر جهان به کمیسیون و مخصوصا ً روزولت، پیرامون موارد مختلف نقض حقوق بشر و در خواست کمک، جاری شد. این موضوع موجب تعجیل در کار کمیسیون گردید. روزولت ساعات کار فشرده ای برای اعضا در نظر گرفته بود، و گاهی تا دیر وقت شب نیز به کار ادامه می دادند. نمایندگان می دانستند که او سخت کوشش می کند و همان انتظار را از بقیه هم دارد.

در دسامبر سال 1947، کمیسیون حقوق بشر نکات تکمیلی پیش نویس اعلامیۀ حقوق بشر را نیز تهیه کرد. اما گذراندن این پیش نویس از ملاحظۀ کمیتۀ سوم سازمان ملل (که مربوط به امور اجتماعی، انسانی و فرهنگی بود) کار آسانی نبود. روزولت در کتاب خاطرات خود نوشته است، ما دو ماه و اغلب تا دیر وقت شب کار می کردیم، و دربارۀ هر یک کلمۀ این اعلامیه مباحثات زیادی صورت می گرفت تا کمیتۀ سوم آن را تصویب و تسلیم مجمع عمومی نماید.

در دسامبر سال 1948،  فقط یک هفته  قبل از پایان فصل کاری جلسۀ مجمع عمومی ، نمایندگان هنوز با شور و حرارت مشغول بحث دربارۀ پیش نویس و اصلاح آن بودند. بالاخره در 9 دسامبر، النور روزولت در سخنرانی خود در مجمع عمومی چنین گفت، ما امروز در آستانۀ وقوع یک رویداد بزرگ هستیم، رویدادی که در تاریخ سازمان ملل و حیات انسان ها تأثیر زیادی خواهد داشت. و تنها چهار دقیقه قبل از نیمه شب 10 دسامبر، هرب اوات، رییس استرالیایی مجمع عمومی این اعلامیه را به رأی گذاشت. چهل و هشت کشور رأی مثبت دادند، هیچ رأی منفی دریافت نشد، و هشت کشور نیز رأی ممتنع دادند (دو کشور حضور نداشتند و به همین جهت نه رأی دادند و نه از رأی دادن امتناع کردند). اعلامیۀ جهانی حقوق بشر تصویب شد. حضار در مجمع عمومی به افتخار النور روزولت برخاستند و کف زدند.

النورروزولت در سال 1951 سازمان ملل را ترک گفت، اما تا هنگام مرگش در سال 1962، به نوشتن، سخنرانی، و فعالیت خود در مواضع سیاسی حزب دموکرات ادامه داد.

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم بهمن 1388ساعت 15:57  توسط نسرین- مهدیه  |